FS | Event 01 : Jikoshoukai

posted on 15 Aug 2013 21:45 by vongolax27 in FS
 
 
 
 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
---------------------------------------------------------
 
 
 
 
 
 
มือกางใหญ่
 
 
 
 
ผมดำ คิ้วดกหนา
 
 
 
 
แขนขาเก้งก้างไม่เหมือนผู้หญิง ยิ่งฟังแล้วดูเหมือนสัตว์ประหลาด
 
 
 
 
 
 
แต่นั่นคือสิ่งที่ฉันเห็นในกระจก ทุกวัน ทุกวัน
 
 
 
 
แถมยังโดนล้อว่า ยัยก๊อตซิลล่าบ้าง ยัยกัปปะบ้าง
แต่ทุกครั้งที่โดนพูดใส่หน้าอย่างนั้น ฉันก็จะนึกถึงสิ่งที่ 'นานะ' เคยบอกฉันไว้...
 
 
 
 
 
'คนไม่สวยก็มีดีแบบที่คนสวยไม่มีนะ!'
 
 
 
 
 
ใช่.. ถึงฉันจะไม่ได้น่ารักเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ
 
 
อย่างน้อยสิ่งที่ฉันถนัดอย่างหนึ่งก็คือ 'บาส'
 
 
 
 
มันเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันภูมิใจในตัวเองมากที่สุด..
 
 
 
 
 
 
 
 
 
------------------------------------------------------------
 
 
 
 
 
ก่อนวันเปิดภาคเรียนราวสองอาทิตย์
 
 
 
 
 
 
 
 
เด็กสาวร่างสูงโปร่งกำลังยืนอยู่หน้าร้านขายของชำในตัวเมืองฟุจูที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากสถานีรถไฟนัก
(ปั่นจักรยานราวๆ30นาที)
 
 
 
ที่นี่เป็นอาคารสองชั้น ข้างล่างถูกจัดเป็นชั้นวางของขายต่างๆมากมาย
ไล่ตั้งแต่อาหาร ขนม ยันข้าวของเครื่องใช้จำเป็นละลานตา มองแล้วออกจะดูรกๆสักหน่อย
 
 
 
 
ส่วนด้านบน มีระเบียงยื่นออกไปทางด้านข้างของอาคาร ม่านถูกปิดสนิทไม่มีวี่แววว่าเจ้าของบ้านจะอยู่ข้างใน
ถึงป้ายที่หน้าร้านจะเขียนว่า 'เปิด' ก็ตามเถอะ..
 
 
 
 
 
"เฮ้อ..."
 
 
 
 
 
 
เด็กสาวตัดสินใจลากกระเป๋ากับสัมภาระที่มีไม่มาก พาร่างของตนเดินเข้าไปข้างใน
พลางกวาดสายตามองหาหญิงชราร่างเล็กตามรูปถ่ายที่ถืออยู่ในมือ
 
 
 
 
 
 
"ริทจัง!!!"  ทันทีที่เธอเดินเข้าไปลึกเกือบสุดร้าน เสียงติดจะแหบนิดๆของหญิงสูงอายุก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง
 
 
 
 
 
 
"คุณย่า?"
 
 
 
 
เด็กสาวมองรูปถ่ายในมือสลับกับหญิงชราที่กำลังเดินดุ่มๆเข้ามาหาอย่างตกตะลึง (เพราะทุกอย่างเหมือนเดิมทุกประการแม้รูปถ่ายนี้จะถ่ายเมื่อ7ปีที่แล้วก็ตาม)
 
 
 
 
 
 
"ริทจังมายังไงจ๊ะเนี่ย!? ย่ากำลังรออยู่เลย เมื่อกี้ย่าไปซื้อของว่างมา ว่าจะมาเตรียมให้หนูกิน
เอ้าๆ! เข้ามาข้างในก่อนเร็ว"
 
 
 
 
 
 
 
ไม่รอช้า คุณย่าก็คว้ามือพาหลานรักของตนเข้ามาข้างในทันที
เลยช่วยไม่ได้ที่เธอต้องกระเตงของที่ติดมือมาทุกอย่างตามไปอย่างทุลักทุเล
 
 
 
 
 
"ป่ะป๊าหม่าม๊าไม่ได้มาด้วยเหรอจ๊ะ?" ร่างเล็กของหญิงชราเอ่ยถามในขณะที่ยกถาดขนมและน้ำชามาตั้งไว้บนโต๊ะ
 
 
 
 
 
"อ๋อค่ะ  ท่านมาส่งหนูได้แค่ที่สถานีรถไฟเพราะมีธุระต้องไปทำต่อ หนูก็เลยมาหาย่าตามแผนที่"
 
 
 
 
 
ริสะวางโน้ตเล็กๆที่เขียนด้วยลายมือของพ่อลงบนโต๊ะ น่าแปลกดีที่เธอแทบไม่ได้เจอคุณย่าเลยตั้งแต่เกิดมา
แต่การพูดคุยสนทนากลับเป็นไปอย่างคุ้นเคยจนเธอเองยังแปลกใจ
 
 
 
 
 
"ฮ้า สองคนนั้นนี่แย่จังเลยน้า เพราะต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ
ริทจังเลยต้องมาเหงาอยู่กับคนแก่ๆอย่างย่าน่ะสิ"
 
 
 
 
 
"โถ่ คุณย่า ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ..."
 
 
 
 
 
ยิ่งได้ยินน้ำเสียงน้อยใจและใบหน้าหงอยๆของผู้เป็นย่า ยิ่งรู้สึกว่าไม่ต่างอะไรเลยกับการพูดคุยกับเด็กสาวมัธยมด้วยกันคนหนึ่ง  ริสะยิ้มบางๆให้กับอีกฝ่าย
 
 
 
 
"จริงๆแล้วหนูเองที่ดื้อไม่ยอมไปอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ที่อเมริกา เลยต้องมารบกวนคุณย่า"
 
 
 
 
"โอ๊ย ไม่หรอกจ้ะ ย่าดีใจซะอีก จะได้มีเพื่อนคุยสักที" 
 
ว่าพลางป้องปากหัวเราะโฮะๆ จนพลอยทำให้ริสะแอบยิ้มตามไปด้วย
 
 
 
 
บางที....
 
 
การมาอยู่ที่นี่อาจจะไม่ได้เลวร้ายมากนักก็ได้..
 
 
 
เธอคิดแบบนั้น
 
 
 
 
 
 
 
 
-----------------------------------------------
 
 
 
 
 
 
หลังจากขนสัมภาระขึ้นไปเก็บในห้อง
ริสะก็ขออนุญาตคุณย่าไปเดินเล่นข้างนอก
เธอเข้าใจว่าการไม่คุ้นชินกับสถานที่ใหม่คงเป็นเรื่องลำบากหากต้องไปไหนมาไหนคนเดียว
 
 
 
 
"อย่าไปไกลมากนะจ๊ะ ถึงที่นี่จะไม่ค่อยมีคนหลงก็เถอะ"
 
 
 
 
เด็กสาวหัวเราะเบาๆให้กับคำเตือนของคุณย่า ก่อนจะปลีกตัวออกมา เดินลัดเลาะตามทางไปเรื่อยๆ 
นาน ๆครั้งถึงจะมีรถขับผ่านมา
 
 
 
 
ที่นี่เป็นเมืองที่สงบ ผิดจากย่านชิบุย่าที่เธอเคยอยู่ ค่อนข้างพลุกพล่านไม่ค่อยเป็นส่วนตัว
แต่คงเพราะที่ฟุจูเพิ่งมีโรงเรียนมัธยมปลายเปิดเป็นที่แรก เลยอาจจะไม่ค่อยครึกครื้นก็เป็นได้
 
 
 
 
ระหว่างที่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย สายตาก็เหลือบไปเห็นสนามบอลเล็กๆภายในสวนสาธารณะ
เธอสาวเท้าเดินเข้าไปโดยไม่ต้องคิดเมื่อเห็นลูกบาสสีส้มๆที่ถูกวางทิ้งไว้บนพื้น
 
 
 
ขณะที่มือเรียวยาวกำลังหยิบมันขึ้นมา ทันใดนั้น...
 
 
 
 
 
 
 
โป๊ก!!!
 
 
 
 
 
 
ลูกฟุตบอลแข็งเป๊กก็ลอยมากระแทกหัวเธออย่างแรงจนแทบเซลงไปนั่งกับพื้น แต่โชคดีที่ยังทรงตัวไว้ได้
มือที่กำลังจะหยิบลูกบาสชะงักกึก เปลี่ยนมานวดกระหม่อมแทน
 
 
ริสะยืนมึนอยู่หลายนาทีกว่าจะรู้สึกตัวว่ามีคนมาเขย่าที่ไหล่ของเธอหลายครั้ง
 
 
 
"เฮ้ โทษทีนะ เธอเป็นอะไรมั้ย?"
 
 
 
เขาดูเป็นคนตัวสูง ผมสีเข้ม ดูเหมือนจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ
 
 
 
 
"เอ่อ..ไม่เป็นไร"
 
 
 
 
 
ริสะก้มหยิบลูกฟุตบอลคืนให้กับอีกฝ่ายโดยที่ยังรู้สึกปวดปลาบๆที่หัวอยู่บ้างไม่น้อย
กลับบ้านไปคงจะปูดโตเป็นลูกมะนาวแน่ๆ
 
 
 
 
"ขอบใจ"  เขาว่าสั้นๆพร้อมรับมันไว้ในมือ และทำท่าจะเดินออกไป
 
 
ตอนนั้นเองที่ริสะเรียกเขาไว้แม้เธอจะไม่คุ้นชินกับการคุยกับเพศตรงข้ามก็เถอะ 
แต่มีบางอย่างที่เธออย่างรู้
 
 
 
 
"ลูกบาสนี่ เป็นของใครเหรอ?"
 
 
 
 
"ไม่รู้สิ มีคนทิ้งเอาไว้น่ะ"
 
 
 
 
"งั้นฉันขอได้รึเปล่า?"  เธอถูมือกับกางเกงตัวเองเบาๆ
 
 
 
"ตามสบายเลย" 
 
 
 
 
ว่าจบก็วิ่งออกไป 
ริสะยืนนิ่งมองแผ่นหลังที่ห่างออกไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างดีใจ รีบเก็บลูกกลมๆขึ้นมายกดู
มันมีรอยดำอยู่เป็นหย่อมๆ ดูเหมือนจะผ่านการใช้งานมาแล้วหลายครั้ง
 
 
 
ดวงตาสีดำจ้องมันนิ่งๆ..
 
 
 
 
ทั้งที่คิดว่าจะเลิกเล่นได้แล้ว...แต่ก็ทำไม่ได้
 
 
 
 
เธอถอนหายใจยาวให้กับความคิดฟุ้งซ่าน
จากนั้นก็เที่ยวสำรวจบริเวณรอบๆต่อ โดยหอบลูกบาสลูกนั้นติดมือไปด้วย
 
 
 
 
 
 
 
คราวนี้เธอเดินมาหยุดที่หน้าร้านขายต้นไม้เล็กๆ..  ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายมาจากข้างใน
แต่ที่เรียกความสนใจได้มากกว่าคือต้นไม้ที่เรียงรายอยู่หน้าร้านนั้น
ทั้งที่ดูสวย ดูน่ากลัว และดูแปลกตา
 
 
 
 
 
ยิ่งริสะเป็นคนชอบธรรมชาติอยู่แล้วเลยปรี่เข้าไปดูใกล้ๆทันที
พร้อมๆกับที่ร่างเล็กของเด็กสาวคนหนึ่งเดินตึงตังออกมาจากร้าน
 
 
 
 
 
 
"เจ้าเซย์จิบ้า! เจ้างี่เง่า! เจ้าเต่าทอง!!"
 
 
 
 
 
 
 
 
ริสะรีบละสายตาจากต้นไม้เหล่านั้นมาที่เด็กสาวผมเปียหน้าตาน่ารัก ซึ่งกำลังยืนทำหน้าบึ้งใส่เด็กหนุ่มผิวคล้ำอีกคนที่เดินตามเธอออกมา เขาดูนิ่งๆไม่ค่อยสะทกสะท้านอะไรมากนัก สงสัยจะชินซะแล้วล่ะมั้ง... ริสะคิดพลางยิ้มบางๆ
 
 
 
 
และเหมือนทั้งสองคนเพิ่งจะรู้ตัวว่าเธอยืนอยู่ตรงนี้ เด็กหนุ่มผิวคล้ำก็ค้อมหัวให้นิดๆ ก่อนจะโดนเด็กสาวผมเปียลากตัวไกลออกไป
 
 
 
 
ริสะมองอย่างงงงวยก่อนจะหัวเราะออกมาให้กับภาพนั้น
 
 
 
เธอใช้เวลากับร้านต้นไม้ไม่นาน จึงเดินกลับบ้านของคุณย่า เป็นเวลาเดียวกับที่ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้มแล้ว
 
 
 
 
เมื่อเดินเข้ามาข้างในร้านก็พบกับร่างเล็กของหญิงชราที่กำลังง่วนกับการเตรียมอาหารในห้องครัว
 
 
 
 
"หิวมั้ยจ๊ะ ย่ากำลังเตรียมอาหารใ...ว๊ายตาเถร!"
 
 
 
"คุณย่า!"
 
 
 
ยังไม่ทันจบประโยค แขนของเธอก็ปัดเอาชามเขียงทั้งหลายแหล่ร่วงลงกับพื้น
เศษอาหารเลอะกระจัดกระจายไปทั่ว
 
 
 
 
"เป็นอะไรมั้ยคะ!? เดี๋ยวหนูทำให้ดีกว่า คุณย่าไปนั่งรอเถอะ"
 
 
 
"โถ่ ย่าอุตส่าห์อยากลองทำอาหารให้หลานตัวเองกินมั่งเท่านั้นเอง.."
 
 
 
"ลองทำ?..."  ริสะเลิกคิ้วในขณะที่กำลังเก็บกวาดเศษอาหารลงถังขยะ
 
 
 
"จ้ะ... คือว่า ย่าทำอาหารไม่เก่งน่ะ"  พูดพลางเกาแก้มที่แดงเรื่อนั้นน้อยๆ
 
 
 
ริสะอึ้งไปอึดใจหนึ่งก่อนจะระเบิดหัวเราะอย่างที่ไม่เคยเป็นกับท่าทีที่น่ารักเกินคาดของผู้เป็นย่า
 
 
 
 
 
 
และเย็นวันนั้นคงเป็นมื้อเย็นที่น่าจดจำวันหนึ่งของเธอ
 
แม้ผู้ร่วมโต๊ะอาหารจะมีกันอยู่แค่สองคน แต่การได้พูดคุย หัวเราะ แลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆให้กัน
อาหารมื้อนั้นก็ยิ่งอร่อย
 
 
 
 
 
คิดไม่ผิดที่ย้ายมาอยู่กับย่าที่เมืองนี้...
 
 
 
 
 
หวังว่าวันเปิดภาคเรียน เธอคงจะหาเพื่อนที่ดีได้
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
____________________________________________________
 
 
เย้ นึกว่าไม่ทันซะแล้ว TvT
คิดว่าเว้นท์คราวหน้าก็คงมาเป็นฟิคที่มีรูปภาพประกอบแบบนี้อีก
ทั้งงาน ทั้งสอบ รัดตัวมากมาย
 
สรุปคร่าวๆ
 
- นี่เป็นตอนที่ริสะเพิ่งย้ายมาฟุจูใหม่ๆ
- เพือนๆที่โผล่มาในตอนนี้ก็มี :
 
โอคุไดระ ยู @cpthippo (หนุ่มดราม่า ที่เตะบอลกระแทกหัวริสะ 555)
อิโต้ ยูโกะ @yaguzaiizboy (สาวไฟแรง)
ซาคาโมโตะ เซย์จิ  @leolion (หนุ่มนิ่ง)
 
ขอบคุณที่ให้ยืมตัวลูกๆนะค้า
 
 
อ้อ แล้ว นานะ ที่พูดถึงตอนต้นฟิคเป็นซับคาแรกเตอร์ของเราเอง
ว่าจะยกเอนทรี่นึงให้ซับคาแรกเตอร์เลย เพราะมีเยอะมากก
ถ้าว่างจะวาดมาแปะล่ะ ทั้งคุณย่าคุณพ่อคุณแม่;v;
 
 
 
 
คิดว่าคงมีเพียงเท่านี้ สำหรับเอนทรี่นี้
ฝากริสะจังอีกทีเด้อ UvU
 
 

Comment

Comment:

Tweet

อั๊ย ริสะจังอย่าคิดมาก อ่านแล้วชอบจังเลย ดูเป็นสายเก็บข้อมูลและก็เป็นคนน่ารักมากด้วย
ขอสมัครเป็น FC คุณย่า คุณย่าน่ารักไปปปปป >////<
และขอบคุณมากเลยน้าา วาดลูกชายเราซะหล่อเชียว #แม่มันวาดไม่ได้หล่อขนาดนั้น  ซรับ
แล้วจะรอดูเรื่องราวต่อๆไปของริสะจังนะ question

#1 By cpthippo on 2013-08-15 22:21